برنامه نويسي پايتون براي نوجوانان

در دهه 1990، اينترنت به عنوان خريد و فروش عمده باتري يك رسانه جديد براي تبليغات به مصرف كنندگان، از جمله كودكان، ظهور كرد. با مقررات اوليه كمي دولتي در مورد شيوه‌هاي تجاري اينترنتي، تبليغ‌كنندگان سايت‌هايي را ايجاد كردند كه در آن از كودكان اطلاعات شخصي در مورد اينكه چه كسي هستند و چه نوع شيوه‌هاي خريدي داشتند مي‌خواستند. شخصيت‌هاي رسانه‌اي مورد علاقه، خريداران فردي را با نوشتن پيام‌هاي آنلاين شخصي براي كودكان خاص هدف قرار مي‌دهند. محيط ها يكپارچه بودند به طوري كه تشخيص تفاوت بين محتواي تجاري و ساير انواع براي كودكان دشوار بود.

گروه هاي مدافع عمومي به فشار بر دولت ادامه دادندبراي تنظيم هر دو روش اينترنت و تلويزيون تجاري. كنگره ايالات متحده قانون تلويزيون كودكان در سال 1990 را تصويب كرد كه محدوديت زماني براي ميزان تبليغات تجاري كه مي تواند در برنامه هاي كودكان انجام شود و قانون حفاظت از حريم خصوصي آنلاين كودكان را تصويب كرد كه تبليغ كنندگان آمريكايي را مجبور كرد كه درخواست آنلاين و شناسايي شخصي اطلاعات را متوقف كنند. از كودكان با اين وجود، استفاده از كوكي ها براي تبليغ كنندگان قانوني باقي مي ماند، يك دستگاه رديابي اينترنتي كه سوابق دقيقي از بازديد كاربران از سايت هاي اينترنتي خاص را نگه مي دارد.

نقش جنسيت در زمينه ها و نتايج آموزشي كمپبل خريد و فروش عمده باتري ليپر، كريستيا اسپيرز براون، در پيشرفت در رشد و رفتار كودك، 2014

2.4 رسانه

جنسيت گرايي تقريباً در تمام اشكال رسانه هاي كودكان ثبت شده است. رسانه ها با ارائه تصاوير و روايت هاي جنسيتي، كليشه هاي جنسيتي رايج را تداوم مي بخشند كه سپس براي كودكان در مدارس اعمال مي شود. اين تداوم كليشه ها مي تواند جنسيت گرايي را در مدرسه توجيه و تقويت كند.

به عنوان مثال، تجزيه و تحليل برنامه هاي تلويزيوني محبوب كودكان نشان مي دهد كه پسرها به عنوان پاسخ به سؤالات بيشتر، به ديگران مي گويند كه چه كارهايي را اغلب انجام دهند، و نبوغ بيشتري نسبت به دختران نشان مي دهند (آبري و هريسون، 2004).

 اين كليشه‌ها در مورد پسرها  خريد و فروش عمده باتري كه قاطع‌تر از دختران هستند، سپس با رفتار متفاوت معلمان با پسران تقويت مي‌شوند. ايرانيان سايبر بازي‌هاي ويديويي معمولاً پسرها را پرخاشگر و دختران را به‌عنوان شيء جنسي نشان مي‌دهند (ديل و تيل، 2007). اين كليشه هاي پسران پرخاشگر و دختران جنسي، آزار و اذيت جنسي توسط پسران را براي دختران توجيه مي كند.

تصاوير جنسي پسران و دختران در رسانه هاي آموزشي نيز نفوذ مي كند. در كتاب هاي درسي دبستان، زنان داراي برخي ويژگي هاي مردانه (مانند جرات ورزي) هستند، اما مردان به ندرت داراي ويژگي هاي زنانه هستند (مانند همدلي؛ ايوانز و ديويس، 2000). اين روند در كتاب هاي رايج در كتابخانه هاي مدارس نيز مشهود است.

 حتي در ميان كتاب‌هاي برنده جايزه براي كودكان كه غيرجنس‌گرايانه تلقي مي‌شوند، پسران به ندرت داراي ويژگي‌ها يا مشاغل كليشه‌اي زنانه هستند (ديكمن و مورنن، 2004). بازنمايي كمتر دختران و تصوير كليشه اي جنسيتي خريد و فروش عمده باتري از مشاغل در كتاب كودكان در هزاره جديد ادامه دارد (هميلتون، اندرسون، برادوس و يانگ، 2006).

ايالات متحده، وضعيت رسانه در ژان فولكرتز، در دايره المعارف رسانه ها و ارتباطات بين المللي، 2003

II.B آب و هواي تنظيمي

تنظيم محتوا به طور سنتي پس از انتشار آمده است. با اين حال، رسانه‌هاي راديويي و رسانه‌هاي چاپي به‌طور سنتي به گونه‌اي متفاوت برخورد مي‌كردند، و پخش‌كنندگان ملزم به رعايت تبليغات سياسي و دستورالعمل‌هاي دسترسي خاص بودند، در حالي كه ناشران در انتشار هر و همه محتواي سياسي آزادند.

موضوع مقررات از اين جهت حائز اهميت است كه وجود آنها، حتي در صورت عدم اجراي آنها، مي تواند بر كار خبرنگاران تأثير منفي بگذارد. خود تهديد به تشكيل پرونده تحت يكي از قوانين نظارتي بر آنچه سازمان هاي رسانه اي انجام مي دهند تأثير مي گذارد.

تنها مهم‌ترين قانون تنظيم‌كننده رسانه در فروش عمده باتري دو دهه گذشته كه رسانه‌ها را تنظيم مي‌كند، قانون ارتباطات از راه دور در سال 1996 است كه در زمان مقررات‌زدايي عمومي كسب‌وكار وضع شد. اين قانون قوانين مالكيت را آزاد كرد اما بر مقررات محتوا نيز تمركز داشت.

كودكي استفاده مي‌كردند  خريد و فروش عمده باتري و نتوانستند از كريستاكيس و كلاس هاي تابستاني  همكاران پشتيباني كنند. تفسير داده ها (ميلر و همكاران، 2007؛ اوبل و همكاران، 2004؛ استيونز و مالسلو، 2006).

گزارش‌هاي رسانه‌ها همچنين توضيحات جايگزين براي ارتباط بين تماشاي تلويزيون و كمبود توجه را ناديده گرفتند. اينها شامل اين واقعيت است كه كودكان مبتلا به ADHD ممكن است تشويق به تماشاي تلويزيون در خانه شوند، زيرا به والدين مهلت مي دهد تا سطح بالاتر مراقبتي را كه اين كودكان به آن نياز دارند، مهلت دهند.

 علاوه بر اين، شواهدي وجود دارد خريد و فروش عمده باتري كه نشان مي‌دهد كمبودهاي قابل توجه در توجه (به عنوان مثال، ADHD) عمدتاً به عوامل عصبي و ژنتيكي و تا حدي كمتر به قرار گرفتن در معرض خطرات زيستي نسبت داده مي‌شود و عوامل اجتماعي اهميت كمتري دارند (باركلي، 2006، 2011؛ ​​پوزنر، روثبارت، & كلاس هاي تابستاني Sheesh، 2007؛ Rietveld، Hudziak، Bartels، و van Beijsterveldt، 2004). تحليل مجدد كريستاكيس و همكاران.

 داده هاي (2004) نشان داد كه اين رابطه فقط براي 10 درصد از نمونه هايي كه بيش از 7 ساعت تلويزيون در روز تماشا مي كردند وجود داشت. همچنين، زماني كه متغيرهاي مخدوش كننده خاصي (مانند تحصيلات مادر، درآمد خانواده) كنترل شد، ارتباط بين تماشاي تلويزيون و كمبود توجه، صرف نظر از محتوا، ديگر معني دار نبود (فاستر و واتكينز، 2010).

تأثير رسانه ها بر كودكان S.L. كالورت، در دايره المعارف بين المللي علوم اجتماعي و رفتاري، 2001

1.3 رسانه هاي تجاري

رسانه ها اغلب شركت هاي خريد و فروش عمده باتري تجاري با هدف فروش محصولات به كاربران و صادرات برنامه ها در سراسر جهان هستند. پايگاه مالي تجاري، كه مشخصه تلويزيون آمريكاست، اما نه كلاس هاي تابستاني براي همه كشورها، بر نوع محتوايي كه كودكان در دسترس آنها هستند، تأثير مي گذارد. استدلال هايي مطرح شده است كه افزايش تجاري گرايي در رسانه هاي سرگرمي كودكان با افزايش نگرش هاي مادي گرايانه، ارزش هاي اجتماعي را تضعيف كرده است.

در ابتداي تلويزيون، صنعت برنامه‌هاي آموزشي و اجتماعي زيادي را براي كودكان ايجاد كرد، تا حدي به اين دليل كه خانواده‌ها تلويزيون بخرند. زماني كه تعداد زيادي از صاحبان تلويزيون وجود داشت، شبكه‌ها تلاش خود را بر فروش مخاطبان ايرانيان سايبر به تبليغ‌كنندگان، يعني منبع درآمدشان، متمركز كردند. از آنجايي كه كودكان نسبت به بزرگسالان مخاطب كمتر و درآمد كمتري دارند، برنامه‌هاي كودك بسيار كمتر از برنامه‌هاي بزرگسالان در دسترس قرار گرفتند.

كودكان خردسال نيز به دليل مهارت‌هاي شناختي كه در محتواي رسانه‌ها اعمال مي‌كنند، محدود مي‌شوند. به عنوان مثال، آنها معتقدند كه تبليغات براي كمك به آنها در تصميمات خريد كلاس هاي تابستاني  وجود دارد. در مقابل، كودكان بزرگ‌تر به طور فزاينده‌اي هدف متقاعدكننده تبليغات را درك مي‌كنند و بسياري از آنها در پايان خريد و فروش عمده باتري دوران كودكي نسبت به محصولات تبليغاتي بدبين مي‌شوند،

 اگرچه هنوز هم بسياري از محصولات را مي‌خواهند. به كودكان بزرگتر به طور متوالي تكنيك هاي فريبنده مورد استفاده توسط تبليغ كنندگان تجاري آموزش داده شده است، اما كودكان كوچكتر ظرفيت شناختي براي درك مقاصد متقاعدكننده تجاري را ندارند.

Action for Children's TV (ACT) به يك گروه اصلي مدافع عمومي تبديل شد كه براي تنظيم تبليغات در برنامه هاي تلويزيوني كودكان آمريكايي بحث مي كرد. فشار عمومي بر صنعت تلويزيون آمريكا در طول دهه 1970 باعث شد كه پخش‌كننده‌ها (الف) ميزان تبليغات در برنامه‌هاي كودكان را محدود كنند، (ب) از جداكننده‌هاي تجاري براي تقسيم آگهي از محتواي برنامه استفاده كنند، و (ج) مجريان برنامه را از فروش محصولات منع كنند. به كودكان در برنامه خود يا در بخش هاي اطراف برنامه آنها.

با اين حال، در دهه 1980، كميسيون ارتباطات فدرال (FCC)، آژانس دولتي آمريكا كه رسانه هاي پخش را تنظيم مي كند، مسير را تغيير داد و يك سياست مقررات زدايي را ايجاد كرد. كودكان ديگر به عنوان مخاطب خاصي كه نياز به حمايت دارند در نظر گرفته نمي شدند و بازار به تنظيم خود رها شد. در آن محيط مقررات زدايي، تبليغات طولاني مدت برنامه (يا برنامه هاي مبتني بر محصول) ظهور كردند. تبليغات طولاني مدت برنامه هايي بودند كه حول محصولي ايجاد مي شدند كه تبليغ كنندگان مي خواستند به كودكان بفروشند.

 اكثر كودكان آمريكايي كه در دهه 1980 بزرگ فروش عمده باتري مي شدند كلاس هاي تابستاني برنامه هايي را مشاهده مي كردند كه به طور مستقيم با يك محصول خاص با تمركز بر مصرف كننده مرتبط بود و نه برنامه هايي كه به منظور تقويت رشد آنها بود. علاوه بر اين، مدت زماني كه صدا و سيما در انواع سنتي تبليغات براي كودكان صرف مي كرد افزايش يافت.